Ochrona baz danych w prawie polskim

ar1

Ochrona bazy danych w świetle przepisów Ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. NR 128, poz. 1402 z późn. zm.) oraz Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. NR 24, poz. 83 z późn. zm.).

Ochrona baz danych w polskim systemie prawnym została uregulowana przez ustawodawcę w niezwykle ciekawy sposób, bowiem na gruncie przedmiotowego zagadnienia stykamy się z ochroną kumulatywną.

Ochrona kumulatywna oznacza, iż konkretne zagadnienie zostało uregulowane w kilku aktach normatywnych.

Odnosząc powyższe na grunt baz danych, wskazać należy, że ochronę przyznaje im zarówno Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych (Dz. U. NR 128, poz. 1402 z późn. zm.) dalej „u.b.d”, jak również Ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. NR 24, poz. 83 z późn. zm.) dalej „u.p.a.p.p”.

Koniecznym jest jednakże podkreślenie, iż o kumulatywnej ochronie baz danych możemy mówić dopiero od roku 2007, kiedy to miała miejsce nowelizacja Ustawy o ochronie baz danych, na mocy której z ww. ustawy usunięto zasadę, że ochronie sui generis (ochrona przyznawana przez u.b.d.) podlegają tylko i wyłącznie bazy danych nie spełniające cech utworu, a więc takie które nie podlegają ochronie z u.p.a.p.p.

Obecnie istnieje zatem możliwość aby jedna i ta sama baza danych była równocześnie objęta ochroną z u.p.a.p.p. o ile spełnia cechy utworu (art. 1 u.p.a.p.p) oraz ochroną z u.b.d. o ile spełnia wymagania z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.b.d.

Ustawa autorska zapewnia ochronę bazie danych tylko w zakresie w jakim stanowi ona utwór o twórczym i indywidualnym charakterze.

Koniecznym jest jednakże podkreślenie, iż ochrona baz danych sui generis jest zdecydowanie mocniejsza i korzystniejsza dla uprawnionego, bowiem odnosi się również do zawartości bazy danych.

Zespół Kancelarii